|
De verdwenen " Hotspots
".
Het begon
allemaal moeizaam, vele kilometers rijden voor
de ideale stekkies. Na weken en maanden zoeken hadden we
twee mooie stekkies gevonden.
Een afgesloten poeltje en een lang gerekte vaart waar we
bij een boer op zijn land mochten vissen.
Na veel observeren en vele gesprekken met de plaatselijke
bevolking kwamen we de nodige informatie te weten over de
karperpopulatie, stekkeuze en vele andere handige tips.
Hiermee bepaalden Romano, Toon en ik zij de gek onze stra-
tegie hoe we de komende seizoenen deze wateren zullen be-
vissen.
Op het
poeltje besloten we af en toe te gaan vissen, omdat
hier veel gevist en helaas met emmers tegelijk gevoerd
werd. Hier kwamen we alleen om nieuw aas te testen en om
die mysterieuze karper die iedereen (ook wij) zag springen
proberen te vangen. De zwaarste zou hier 24 pond zijn en
Romano ving deze al na een paar korte verblijfjes aan dit
poeltje. Geluk ?? nee!! op zijn "eigen wijze"
manier en op
een stekkie waar nooit iemand vis ving, ving hij de vis
dus
wel. Altijd zijn neus achterna en anders dan anderen, zo
is
Romano.
Toon heeft hier de spits afgebeten door zijn eerste karpers
te vangen, terwijl wij nog in Frankrijk zaten te vissen.
Het kwam zelden voor dat we hier zaten te "blanken",
of
maar 1 vis vingen. De andere vissers begrepen hier niets
van, waarom wij wel vingen en zij niet of nauwelijks. Wij
zeiden alleen maar ironisch, "Jongens, blijven dumpen!
dan
vangen wij de vis zolang het water niet verzuurd!".
Helaas
was dit aan dovenmansoren gericht.
De lol ging er voor ons een jaar geleden af. Steeds grotere
groepen jongeren kwamen hier feesten, terwijl er een paar
hengeltjes ingesmeten werden onder begeleiding van tien-
tallen zaklampen en een hoop kabaal. Over de lege bierfles
sen en lege frietzakken in en om het water maar te zwijgen.
Zelfs de aanwezige schildpadden zagen we nauwelijks meer.
Het was ook niet verwonderlijk dat het nachtvissen verboden
werd.
Een ding blijft ons bij! Die mysterieuze springende vis,
waarvan wij zeker weten dat het een zwaardere spiegel is,
komen wij zeker nog eens opzoeken om te vangen.
Mits het water nog niet verzuurd is en alle vis uitgestor-
ven.
De vaart
waar wij de meeste tijd hebben verbracht was een
heel ander verhaal. Hier was geen hengeldruk, omdat 95%
van
de landerijen in privebezit is. Wij hadden het geluk dat
de
boer een bekende van Toon is. Het land lag precies bij een
splitsing, waar het vier kanten op ging. Onder de bomen
hadden we een kamp gebouwd en met pallets over het riet
de
visstijgers en aanlegstijger voor de boot gemaakt. Onze
eigen stek waar niemand anders mocht en kon vissen. Hier
was ook niet alles rozengeur en maneschijn. 2 maanden per
jaar lag het hier dicht met riet en planten die de boeren
in het water dumpten bij het voorbereiden van de landerijen
om te zaaien. Of de bootjes in de warme zomermaanden die
door je lijnen heen voeren zonder te kijken. Ikzelf heb
het
ook meegemaakt dat de auto na 3 dagen regen tot de assen
in
de modder was gezakt en een trekker mij eruit moest slepen.
Maar ondanks alles hebben we hier een hele leuke tijd mee-
gemaakt.
We hebben hier heel veel karpers gevangen van 4 tot 34
pond. Toon die net begonnen was met karpervissen (nog maar
een paar maandjes) had dat jaar een gouden lul. 2 goede
dertigers in een paar weken tijd. Bij de eerste was hij
alvast alleen gegaan en toen Romano kwam zei hij, "
Romano,
ik heb geloof ik een mooie twintiger gevangen". Romano
ge-
loofde zijn ogen niet toen hij de vis begon te wegen.
" Twintiger? moet je zien, 34 pond! je vist maar net
op
karper en nu al zo'n vis!".
Die avond is dit ook door ons gevierd met een pintje en
op naar dromenland en de volgende karpers......
Na heel wat mooie en interessante karperseizoenen die we
hier verbracht hebben kwam de grote klap. De boer verkocht
zijn boerderij aan een paardenfokker en deze wenste ons
niet in de buurt van zijn dure paarden te hebben en of we
zo vriendelijk wilden zijn alle steigers en overige bouw-
sels maar wilden verwijderen. Misschien heeft hij zelf in-
middels die "bouwsels" verwijderd, wij in ieder
geval niet!
Zo zie
je dat er altijd wel voor- en tegenspoed in de kar-
pervisserij bestaat. Maar als je je kop niet laat hangen
en er weer op uit trekt vind je weer zulke stekkies. Neem
dit maar van mij aan. Als het ons lukt, lukt het jullie
ook. Geduld en doorzettingsvermogen is een must voor iedere
karpervisser.
Heel veel
karperplezier en denk ook aan de natuur en mede-
gebruikers hiervan en verziek het niet voor de anderen die
echt hiervan genieten.
Patrick.
De Sloterplas, Amsterdam Holland.
De Sloterplas is gelegen in de wijk
Sloten, het is een meer van ongeveer 75 hectaren groot en
is op plaatsen wel meer dan 20 meter diep.
Dit meer staat in verbinding met grachten die door de gehele
wijk lopen. Het is overal goed bereikbaar maar het is verboden
met de auto door het omliggende park te rijden, dus een
karretje is aanbevolen.
De meeste vissers rijden er toch in met de auto om te laden
en te lossen, en zetten hem dan weer zo snel mogelijk op
een parkeerplaats in de omliggende wijk.
Er is geen gesloten tijd en men moet wel lid zijn van de
Amsterdamse Hengelsportvereniging, men kan zelfs een vergunning
voor 3 hengels aanschaffen, die niet al te goedkoop is.
Vergunningen zijn verkrijgbaar bij Hengelsportzaak Willem
die op een paar honderd meter afstand is vanaf de “Oostoever
“van de plas.
De plas heeft een zeer groot karperbestand, hoofdzakelijk
spiegels, maar ook zeer mooi schubs van over de 15 kg. Ik
heb er sessie’s meegemaakt van 40 uur waar ik 22 runs
had en m’n maat 14 runs had in diezelfde tijd.
Als je hier op de wind vist is het meestal goed vangen,
Ik viste hier hoofdzakelijk van 1989 tot 1994, het gemiddelde
gewicht zat toen tegen de 10 kg. Er werd toen ook al gesproken
over 20 kg vissen, wij hebben er vissen aangehad die er
niet uit te krijgen waren. In die tijd werden er toch wel
al regelmatig vissen gevangen van over de 15 kg. Het gemiddelde
gewicht is nu veel hoger zo rond de 12,5 kg of meer.
Over het gehele meer liggen er taluds wat het soms moeilijk
maakt om er vissen uit te krijgen een boot is dan noodzaak.
Mijn ervaring op dit meer is dat je er niet te veel moet
voeren een string volstaat.
In het voorjaar trekt de vis over de grachten en maakt het
dan zeer de moeite waard om daar dan te gaan vissen vaak
worden dan ook de grotere vissen gevangen. Ook de liefhebbers
van het pennetje kun hier hun hart ophalen.
Er is een waterkaart van Amsterdam die je op de mooiste
stekken kan brengen aan de grachten. Verkrijgbaar bij Willem.
Een nadeel is dat er heel veel gevist wordt in het weekend,
en dan de beste stekken vaak bezet zijn. Kun je een week
vrij krijgen dan is de Sloterplas echt een aanrader.
Goede stekken zijn over het gehele meer maar wij visten
in die tijd het liefst op het “Zwarte pad” .
Goede stekken aan de grachten zijn: De gehele Plesmanlaan,
bij bruggen, sluizen, obstakels, maar ook op gewone rechte
stukken. De “Molensloot” wat een beetje in de
polder ligt en een stuk rustiger is dan midden in de stad.
Aan de achterkant ligt een poldersloot die rijkelijk gevuld
is met echte wilde karpertjes, die met hun rug boven het
water uit zwemmen vanwege de ondiepte in de sloot.
Verder is eer heel veel water in en om Amsterdam wat allemaal
rijkelijk gevuld is met karper.
Een paar van die meren zijn: “Het Nieuwe Meer”
“De Gaasperplas” “Kinselmeer” “Amstelveense
poel”. Hier zitten overal vissen van meer dan 15 kg.
Hoe dan ook Amsterdam is echt de moeite om naar toe te gaan.
Niet te veel voeren Eric Hermes.
|
